مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 72

ادیب پیشاوری(1260-1349 ه)

سید احمد مشهور به ادیب پیشاوری در سال 1260 ه در پیشاور ولادت یافت.تحصیلات مقدماتی را در پیشاور انجام داد و سپس به کابل و غزنین رفت،آنگاه به مشهد آمد و به تکمیل تحصیلات پرداخت و در سال 1300 هجری به تهران هجرت کرد و تا پایان عمر در آن شهر زیست.ادیب در سخن شیوۀ استادان قدیم داشت امّا بر اثر کثرت اطّلاع از فرهنگ اسلامی و لغت پارسی و تازی شعرش متکلّف و دور از لطافت عاطفی بود.دیوان اشعارش چاپ شده است

در تغزّل و مدح سیّد اولیا علیه السّلام

-1

تا نمود آن حلقه های زلف چون عنبر مرا کرد اندر یال و گردن عنبرین چنبر مرا

یک تنه آمد به راهم پیش و گفتم لشکری پیش آمد با هزاران دشنه و خنجر مرا

خواستم پرهیز کردن از هوایش دوش من کرد امشب باز یادش سینه پر آذر مرا

گردش اختر نژند و پیرو زارم کرده بود باز عشقش از جوانی داد زیب و فرّ مرا

دور از نوشین لبانش باد در کامم حمیم گر ز چشمۀ زندگی سازند آبشخور مرا

در ربودم جان ز چنگ خوبرویان بارها صعب کاری کاوفتاد از عاشقی ایدر مرا

نه ازو بر می توانم داشت چشم آرزوی نه امید آنکه بنشیند کنار اندر مرا

چون توانم کرد پنهان درد او در دل که عشق مشک در دامن فکند و عود در مجمر مرا

زان نوازشها که نوشین لعل او با بنده کرد ناخوش آید زین سپس اندر مزه شکّر مرا

امشب از جام وصالش مستم و دارم شگفت کاین نمی آمد ز بخت خویشتن باور مرا