مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 76

صفای اصفهانی(1269-1322 ه.ش)

محمد حسین ملقّب به حکیم صفای اصفهانی تحصیلات خود را در فریدن اصفهان آغاز کرد و سپس به تهران آمد و با کوشش بسیار در حکمت و فلسفه و کلام و فقه و عرفان به مقام والایی نائل آمد؛آن گاه رحل اقامت به خراسان افکند.گویند در مشهد کمتر معاشرت داشت و پای در دامن عزلت کشیده بود.خود درین باره گوید:

هفت سال است که از خلقم در عزلت تام ساحت گلشن من کنج شبستان من است حکیم در سال 1322 دار فانی را وداع کرد و در مدرسه ملا تاج مدفون گردید.

حصن ولایت

-1

دیدم شکسته طُرّۀ مشکین را آن ترک خلّخ و چِگِل و چین را

بر لاله کشته دامن سنبل را بر سرو هشته خرمن نسرین را

مویش به مشک ماند و نشنیدم در مشک تر،خم و شکن و چین را

رویش به برگ لاله نعمانی خطش به برگ لاله ریاحین را

از گل دمیده عَبْهر فتّانش بی آب کرده عبهر مسکین را

جادوی کافرست سر زلفش هم دل ز کف رباید و هم دین را

ماند براستی خم ابرویش تیغ کج مبارز صِفیّن را

دست خدا علی که به امکان زد امر و لاش خیمۀ تکوین را

جز قلب و جز حقیقت او مشمر عرش برین و عقل نخستین را

جز خاکسار حضرت او منگر خورشید با جلالت و تمکین را