مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 82

مرغ تیر تو چه مرغی است که اندر صف رزم عوض دانه همی روح چِنَد با منقار

تیغ پولاد تو از سنگ برآرد جانش بطریقی که کشد از جگر سنگ شرار

خواهم انشاد مدیح تو و لیکن چکنم که مرا مایه نی و مدح تو کاری دشوار

که بیاض آرم اگر از همه اوراق شجر که مداد آرم اگر از همه امواج بحار

نشود مدحت تو گفته یکی از اندک نشود وصف تو بشمرده کمی از بسیار

شد ثناگوی تو حق؛راوی مَدْحَتْ جبریل شاهِ دین ختم رسل خواجۀ کل،نامه نگار