مناقب علوی در شعر فارسی صفحه 83

فرصت شیرازی(1271-1339 ه)

سیّد میرزا محمد نصیر الحسینی شیرازی ملقّب به«فرصه الدوله» متخلّص به«فرصت»در شیراز دیده به جهان گشود.وی از کودکی و نوجوانی علاقۀ خاصی به کسب دانش و هنر داشت.بدین جهت در دانش اندوزی و اکتساب هنر نامبردار شد.آثار عمده اش علاوه بر دیوان شعر «آثار عجم»و«بحور الالحان»در موسیقی و بحور عروضی معروف است.

فرصت در شیراز چشم از جهان فرو بست و در جوار قبر حافظ به خاک سپرده شد.

دیوانش چاپ شده است

در منقبت امیر المؤمنین علی بن ابی طالب علیه السّلام

-1

مرمرا یک سان بود گر سر رسد بر آسمان یا که کوبد هر زمانم پای بر سر آسمان

نی برافروزم گرم چرخ افکند از سر کلاه نی سرافرازم گرم بخشاید افسر آسمان

داده برتر رتبه ام چون از عنایت کردگار گو مرا برتر نشاند یا فروتر آسمان

در مذاقم تلخ و شیرین هر دو آید خوشگوار گو بریزد زهر یا شهدم به ساغر آسمان

همچو جواز ابهر قتلم بسته مرّیخش کمر خواهدم تا چون حمل خنجر به حنجر آسمان

تا چو شیرم،در مصاف فضل در کارم کند حیله ها هر لحظه چون روباه ابتر آسمان

آسمان را با بدان نیکی و با نیکان بدی است بوده تا بوده است یکسر سفله پرور آسمان

چون نمی آرم شمردن با منش هر چه است کین یا چه دارد کینه ها بیحد و بیمر آسمان

به که رو آرم؟به درگاه شه با عدل و داد تا که گیرد داد من از این ستمگر آسمان

پیشوای دین،ولیّ حق،امیر المؤمنین آنکه ساید سر به درگاهش مکرر آسمان