بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَبِّحِ ٱسۡمَ رَبِّكَ ٱلۡأَعۡلَى

بنام خداى رحمان و رحيم،؛ نام پروردگار بلند مرتبه خود را منزه بدار (و در رديف نامهاى ديگرش قرار مده).

ٱلَّذِي خَلَقَ فَسَوَّىٰ

پروردگارى كه اجزاى عالم را از عدم به وجود آورد و هر يك را در جايى قرار داد كه بايد قرار مى‌داد.

وَ ٱلَّذِي قَدَّرَ فَهَدَىٰ

و پروردگارى كه هر چيزى را داراى حدود و اندازه‌اى كرد به طورى كه براى رسيدنش به هدف نهايى از خلقتش مجهز باشد.

وَ ٱلَّذِيٓ أَخۡرَجَ ٱلۡمَرۡعَىٰ

و پروردگارى كه چراگاه‌ها از زمين رويانيد.

فَجَعَلَهُۥ غُثَآءً أَحۡوَىٰ

و دوباره خزانش كرد و به صورت خاشاكى سياه در آورد.

سَنُقۡرِئُكَ فَلَا تَنسَىٰٓ

از نظر حفظ قرآن دلواپس مباش اينقدر برايت مى‌خوانيم كه ديگر از يادش نبرى.

إِلَّا مَا شَآءَ ٱللَّهُ إِنَّهُۥ يَعۡلَمُ ٱلۡجَهۡرَ وَ مَا يَخۡفَىٰ

البته به اذن ما از ياد نبرى و گر نه هر چه را كه بخواهد از ياد خواهى برد كه خدا داناى به آشكار و نهان است.

وَ نُيَسِّرُكَ لِلۡيُسۡرَىٰ

و ما در سر هر دو راهى تو را به راه آسان‌تر دعوت، سوق مى‌دهيم و انتخاب آن را به فطرت پاكت الهام مى‌كنيم.

فَذَكِّرۡ إِن نَّفَعَتِ ٱلذِّكۡرَىٰ

پس تو به كار تذكر دادنت بپرداز البته جايى كه تذكر مفيد باشد.

سَيَذَّكَّرُ مَن يَخۡشَىٰ

كه به زودى آنها كه از خدا مى‌ترسند متذكر مى‌شوند.

وَ يَتَجَنَّبُهَا ٱلۡأَشۡقَى

ولى بدبخت‌ترين افراد از تذكر تو اعراض مى‌كنند.

ٱلَّذِي يَصۡلَى ٱلنَّارَ ٱلۡكُبۡرَىٰ

بدبخت‌هايى كه در آتش خواهند سوخت آتشى كه از آتش دنيا سوزنده‌تر است.

ثُمَّ لَا يَمُوتُ فِيهَا وَ لَا يَحۡيَىٰ

چون در آن مرگ و حياتى نيست.

قَدۡ أَفۡلَحَ مَن تَزَكَّىٰ

محققا هر كس كه خود را تزكيه كند رستگار مى‌شود.

وَ ذَكَرَ ٱسۡمَ رَبِّهِۦ فَصَلَّىٰ

و هر وقت نام خدا را به ياد آورد بلافاصله به نماز بايستد.

بَلۡ تُؤۡثِرُونَ ٱلۡحَيَوٰةَ ٱلدُّنۡيَا

ولى شما اى مردم! زندگى دنيا را بر آن رستگارى مقدم مى‌داريد.

وَ ٱلۡأٓخِرَةُ خَيۡرٞ وَ أَبۡقَىٰٓ

با اينكه زندگى آخرت خير محض و فنا ناپذير است.

إِنَّ هَٰذَا لَفِي ٱلصُّحُفِ ٱلۡأُولَىٰ

اين سفارش‌ها در صحف قديم نيز بود.

صُحُفِ إِبۡرَٰهِيمَ وَ مُوسَىٰ

يعنى صحف ابراهيم و موسى.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ هَلۡ أَتَىٰكَ حَدِيثُ ٱلۡغَٰشِيَةِ

به نام خداوند بخشنده مهربان.؛ آيا داستان غاشيه يعنى روز قيامت به تو رسيده است؟.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٍ خَٰشِعَةٌ

در آن روز چهره‌هايى از شدت شرمسارى، حالت ذلت به خود مى‌گيرند.

عَامِلَةٞ نَّاصِبَةٞ

از سيمايشان اين معنا خوانده مى‌شود كه در دنيا تلاش بسيار كرده‌اند و در اينجا تلاشهاى خود را بى فايده يافته‌اند و در نتيجه خستگى دنيا از تنشان بيرون نرفته.

تَصۡلَىٰ نَارًا حَامِيَةٗ

داخل آتشى سوزان مى‌شوند.

تُسۡقَىٰ مِنۡ عَيۡنٍ ءَانِيَةٖ

و از چشمه‌اى فوق العاده داغ به آنها مى‌نوشانند.

لَّيۡسَ لَهُمۡ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٖ

طعامى جز از خار تهوع آور ضريع ندارند.

لَّا يُسۡمِنُ وَ لَا يُغۡنِي مِن جُوعٖ

كه آنهم نه كسى را فربه مى‌كند و نه گرسنگى را دفع مى‌سازد.

وُجُوهٞ يَوۡمَئِذٖ نَّاعِمَةٞ

چهره‌هايى ديگر در آن روز خرسند و با طراوتند.

لِّسَعۡيِهَا رَاضِيَةٞ

پيداست كه از تلاش خود در دنيا راضيند.

فِي جَنَّةٍ عَالِيَةٖ

آنان در باغى بلند هستند.

لَّا تَسۡمَعُ فِيهَا لَٰغِيَةٗ

كه در آن هيچ سخن بيهوده نمى‌شنوند.

فِيهَا عَيۡنٞ جَارِيَةٞ

در آن چشمه‌اى روان است.

فِيهَا سُرُرٞ مَّرۡفُوعَةٞ

در آن تختهايى بلند مرتبه است.

وَ أَكۡوَابٞ مَّوۡضُوعَةٞ

و قدحهايى (كه در كنار اين چشمه‌ها) نهاده.

وَ نَمَارِقُ مَصۡفُوفَةٞ

و بالش‌ها (و پشتيهاى) رديف شده.

وَ زَرَابِيُّ مَبۡثُوثَةٌ

و فرشهايى گسترده.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلۡإِبِلِ كَيۡفَ خُلِقَتۡ

راستى اين منكرين خدا و قيامت چرا در باره شتر زير پاى خود نظر نمى‌كنند كه چسان خلق شده؟.

وَ إِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيۡفَ رُفِعَتۡ

و به آسمان كه چسان برافراشته شده؟.

وَ إِلَى ٱلۡجِبَالِ كَيۡفَ نُصِبَتۡ

و به كوه‌ها كه چسان پاى بر جا و استوار شده؟.

وَ إِلَى ٱلۡأَرۡضِ كَيۡفَ سُطِحَتۡ

و به زمين كه چسان گسترده گشته؟.

فَذَكِّرۡ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٞ

پس تو اى پيامبر ايشان را تذكر بده كه وظيفه تو تنها همين تذكر است.

لَّسۡتَ عَلَيۡهِم بِمُصَيۡطِرٍ

و گرنه تو بر آنان تسلطى ندارى، تذكر را هم تنها به كسانى بده كه تذكر پذيرند.

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَ كَفَرَ

نه آنها كه اعراض كرده و كفر ورزيدند.

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلۡعَذَابَ ٱلۡأَكۡبَرَ

كه خدا ايشان را به عذاب اكبر قيامت شكنجه خواهد كرد.

إِنَّ إِلَيۡنَآ إِيَابَهُمۡ

آرى محققا به سوى ما مى‌آيند.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيۡنَا حِسَابَهُم

و حسابشان به عهده ما است.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلۡ هُوَ ٱللَّهُ أَحَدٌ

به نام الله كه رحمان و رحيم است،؛ بگو او الله يگانه است.

ٱللَّهُ ٱلصَّمَدُ

كه همه نيازمندان قصد او مى‌كنند.

لَمۡ يَلِدۡ وَ لَمۡ يُولَدۡ

نزاده و زاييده نشده.

وَ لَمۡ يَكُن لَّهُۥ كُفُوًا أَحَدُۢ

و هيچ كس همتاى او نيست.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلۡفَلَقِ

به نام الله كه بخشنده به همه و مهربان به خواص از بندگان است.؛ بگو پناه مى‌برم به پروردگار صبحدم.

مِن شَرِّ مَا خَلَقَ

از شر هر چه كه او خلق كرده و داراى شر است.

وَ مِن شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ

و از شر شب وقتى كه با ظلمتش فرا مى‌رسد.

وَ مِن شَرِّ ٱلنَّفَّٰثَٰتِ فِي ٱلۡعُقَدِ

و از شر زنان جادوگر كه به گره‌ها مى‌دمند و افسون مى‌كنند.

وَ مِن شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ

و از شر حسودى كه بخواهد زهر حسد خود را بريزد (و عليه من دست بكار توطئه شود).

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ قُلۡ أَعُوذُ بِرَبِّ ٱلنَّاسِ

به نام الله كه بخشنده به همه و مهربان به خواص است.؛ بگو پناه مى‌برم به پروردگار مردم.

مَلِكِ ٱلنَّاسِ

فرمانرواى مردم.

إِلَٰهِ ٱلنَّاسِ

معبود مردم.

مِن شَرِّ ٱلۡوَسۡوَاسِ ٱلۡخَنَّاسِ

از شر وسوسه‌گر نهانى.

ٱلَّذِي يُوَسۡوِسُ فِي صُدُورِ ٱلنَّاسِ

كه در دل مردم وسوسه مى‌كند.

مِنَ ٱلۡجِنَّةِ وَ ٱلنَّاسِ

چه آنها كه از جنس جن هستند و چه آنها كه از جنس انسانند.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

بنام خدايى كه هم رحمتى عام دارد و هم رحمتى خاص به نيكان.

ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ

ستايش مر خدا را كه مالك و مدبر همه عوالم است.

ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

هم رحمتى عام دارد و هم رحمتى خاص به نيكان.

مَٰلِكِ يَوۡمِ ٱلدِّينِ

خدايى كه مالكيت على الاطلاقش در روز جزا.

إِيَّاكَ نَعۡبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسۡتَعِينُ

براى همه مكشوف ميشود تنها تو را مى‌پرستيم و تنها از تو يارى مى‌طلبيم.

ٱهۡدِنَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ

ما را بسوى صراط مستقيم هدايت فرما.

صِرَٰطَ ٱلَّذِينَ أَنۡعَمۡتَ عَلَيۡهِمۡ غَيۡرِ ٱلۡمَغۡضُوبِ عَلَيۡهِمۡ وَ لَا ٱلضَّآلِّينَ

صراط آنان كه برايشان انعام فرمودى. نه آنان كه برايشان غضب كردى. و نه گمراهان.

بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ الٓمٓ

بنام خدايى آغاز مى‌كنم كه بر همه موجودات رحمتى عمومى و بر نيكان از بندگانش رحمتى خاص دارد.؛ الف- لام- ميم-

ذَٰلِكَ ٱلۡكِتَٰبُ لَا رَيۡبَ فِيهِ هُدٗى لِّلۡمُتَّقِينَ

اين كتاب كه در آن هيچ نقطه ابهامى نيست راهنماى كسانى است كه تقواى فطرى خود را دارند.

ٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِٱلۡغَيۡبِ وَ يُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَ مِمَّا رَزَقۡنَٰهُمۡ يُنفِقُونَ

آنها كه بعالم غيب ايمان دارند و با نماز كه بهترين مظهر عبوديت است خدا را عبادت و با زكاة كه بهترين خدمت بنوع است وظائف اجتماعى خود را انجام ميدهند.

وَ ٱلَّذِينَ يُؤۡمِنُونَ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيۡكَ وَ مَآ أُنزِلَ مِن قَبۡلِكَ وَ بِٱلۡأٓخِرَةِ هُمۡ يُوقِنُونَ

و همانهايى كه با آنچه بر تو نازل شده و بدانچه قبل از تو نازل شده ايمان، و بآخرت يقين دارند.

أُوْلَٰٓئِكَ عَلَىٰ هُدٗى مِّن رَّبِّهِمۡ وَ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ

چنين كسان بر طريق هدايتى از پروردگار خويش و هم ايشان تنها رستگارانند.